Minister Eimert van Middelkoop (Defensie), moest zich voor de Tweede Kamer verantwoorden voor een aantal uitspraken die hij tegenover journalisten had gedaan. Hij ontkende deze uitspraken, maar toen later bleek dat hij de artikelen in de kranten zelf had geautoriseerd, werd duidelijk dat hij had gelogen. Liegen kan en mag een minister niet, het ambt veronderstelt integriteit, maar desondanks spraken met name de coalitie partijen hun vertrouwen in de minister uit, waarmee gebroken werd met de mores, de onuitgesproken regels van de tweede kamer.

Liegen, integriteit, eerlijkheid.

Liegen wil zeggen dat de waarheid niet wordt gecommuniceerd. Iedereen liegt meerdere malen per dag, dat is bekend en dat zal iedereen ook wel bekennen. Een leugentje om bestwil is zo nu en dan nodig om bepaalde zaken gedaan te krijgen, per slot.

Liegen wordt pas erg als bewust onwaarheden worden verteld, met als doel anderen op het verkeerde been te zetten. De waarheid verbergen, manipuleren. Bush paste deze tactiek toe om de oorlog in Irak te kunnen beginnen. Het is een algemeen gebruik bij politieke spelletjes om door middel van leugens de maatschappij, de achterban, het Volk, de collega’s te misleiden.  De voorbeelden zijn talloos. Als iemand zegt “ik zal niet liegen” dan kan men ervan op aan dat er een leugen aankomt. Liegen is niet alles zeggen en niet alles wat gezegd wordt hoeft niet waar te zijn.

Politici roepen dat ze integer zijn. Integer wil zeggen dat je niet alles verteld, maar dat hetgeen wat je vertelt waar is.  Ook door integriteit kan worden gemanipuleerd. Door op een strategische manier belangrijke informatie achter te houden, kan een gewenste situatie worden gecreëerd.

Eerlijkheid wil zeggen dat alles wordt verteld en dat alles wat verteld wordt ook waar is. Niemand is echt eerlijk, het is gewoon onmogelijk, ook omdat door eerlijkheid ethische grenzen overschreden kunnen worden.

Integriteit is vaak de beste houding, al kan zo nu en dan een leugentje geen kwaad.

Overtredingen

Geen kans om te liegen hadden enkele agenten die het nieuws haalden. Met het algemene bezit van GSM telefoons, zijn er overal op de wereld camera’s. Een drietal politieagenten werden door voorbijgangers gesnapt. De een toen hij aan het wildplassen was, twee anderen toen ze, tijdens diensttijd, hun auto parkeerden op een verboden plaats en snel bij een chinees een paar maaltijden wilden bestellen. Voorbijgangers wisten de agenten vast te leggen en stuurden de foto’s naar de media.

De betreffende bureaus wisten te melden dat de agenten in kwestie aangesproken zullen worden op hun gedrag. Wat de gevolgen voor hen zijn zal wel niet bekend worden.

De vraag die gesteld kan worden is wat de rechtsgeldigheid is van dit soort bewijzen. Kunnen wij als HR managers op basis van dit soort gegevens dossiers aanleggen?

Bewakingscamera’s in gebouwen mogen alleen maar worden gebruikt om medewerkers in de gaten te houden na toestemming van de Ondernemingsraad en melding bij het College Bewaking Personeelsgegevens. Hoe zit dat dan met openbare camera’s? Mogen die als bewijslast worden gebruikt? Het lijkt me goed dat in de interne protocollen daar, in overleg met de OR, regelingen worden opgenomen.

Commentaar (0)

RSS feed Commentaar

Naam

Email

Website

Titel

Commentaar

kleiner | groter

Versturen via email (Alleen voor geregistreerde gebruikers)

Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden.

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar