Deze week werd gedomineerd door de rapportage van de commissie Davids. Balkenende voelde zich geroepen in de verdediging te gaan, werd daardoor aangevallen door de coalitiepartners PvdA, verdedigde zich zwak, waardoor een aanval van zijn eigen CDA fractie volgde, wat, na vele uren overleg, leidde tot een brief van twee kantjes, waarover taalkundig analytici zich nog jaren kunnen buigen om de werkelijke inhoud te begrijpen. Daardoor zijn we weer terug bij af, want de vraag hoe de tekst van VN resolutie 1414 moet worden uitgelegd is weer actueel aan het worden.

Een beetje in de schaduw van deze soap trad burgemeester Leers van Maastricht af omdat door de gemeenteraad getwijfeld werd aan zijn integriteit. En ook de voorzitter van voetbalclub Willem II ruimde het veld, waarschijnlijk vanwege de vele kritiek van sponsors, supporteren en (hoe kan het ook anders) plaatselijke politici op het gevoerde beleid van de club.

Leiders hebben het zwaar, zeker in deze tijd waarin mensen mondiger zijn dan ooit en waar informatie met de snelheid van het licht de wereld rondvliegt. Twitter, Hyves, sociale netwerken, blogs zorgen ervoor dat informatie en meningen sneller dan ooit rond gaan. In no time kunnen bijeenkomsten worden georganiseerd waar honderden mensen op af komen. Ook is de machtsafstand tussen mensen geminimaliseerd, leiders staan niet langer op een voetstuk, ook zij moeten respect en gezag verdienen.

Leers en Verbunt hebben dat goed begrepen. Ze wisten dat hun krediet bij de achterban en de klanten verspeeld was en besloten af te treden. Balkenende niet en daarmee toonde hij aan dat hij geen sterke leider is.

Wat er zich heeft afgespeeld op het binnenhof zal nooit echt bekend worden, maar het is aannemelijk dat de angst voor zetelverlies voor zowel de PvdA als het CDA, de basis is geweest voor het uiteindelijke compromis. Het argument dat de crisis die ons land nog in de greep heeft niet bestreden kan worden als het kabinet demissionair is, snijdt geen hout. De angst dat de PVV van Geert Wilders aan de macht komt, zou wel eens de doorslag kunnen hebben gegeven. dat door deze soap juist deze partij weer sterker zal worden, is binnen de strategische overweging blijkbaar niet veronderstelt.

Een goede leider weet wanneer zijn tijd gekomen is. Het belang van de organisatie gaat altijd voor het eigen belang. Dat geld zowel voor een manager van een bedrijf als voor de voorzitter van een voetbalclub. Dat geld voor een burgemeester en ook voor de minister president.

Indien het slecht gaat met een bedrijf doet het management er ook goed aan om zich terug te trekken. Door (eventueel tijdelijk) het roer in handen te geven van andere managers, is het vaak mogelijk om dingen ten goede te keren. Andere managers, andere leiders, ander inzichten. Te vaak zitten mensen zo vast in een paradigma, dat ze blind zijn  voor andere opties. Juist door terug te treden kan vaak snel de juiste omslag worden gemaakt.

Een goede leider weet wanneer zijn tijd gekomen is. Een goede leider geeft meer om zijn achterban, zijn personeel, zijn organisatie, dan om zichzelf. Een goed leider weet dat de overwinning vaak in het verlies zit ingebakken dat verlies vaak de grootste overwinning kan zijn.

 

Commentaar (0)

RSS feed Commentaar

Naam

Email

Website

Titel

Commentaar

kleiner | groter

Versturen via email (Alleen voor geregistreerde gebruikers)

Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden.

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar